Türkçe

Eλληνικά

English

Lurucinam

Trodos dağlarının Mesarya'ya "Dur!" dediği yerdedir Lurucinam. Köyüme sık sık gidiyorum. Köyüme olan sevgim sonsuzdur. Yazmakla anlatamam. bunu yaşayan kişi hissedebilir ancak. Lurucinaliıyım diyenler bunu kanında hisseder.

Savaşın girdabında çok şey kaybetti. İnsanlarının azaldığı, evlerinin harabeye döndüğü hayalet köy Lurucinam bunu hak etmemiştir. Gelin birlik olalım, kalbimizde bu sevgiyi bütünleştirerek, Lurucinamıza adanmış bu sayfalarda ses verelim.

Dürüstlük, saygı ve sevgi gibi değerler özüdür köylümün. Bunun örnrğini ben de geçenlerde yaşadım. 27.1. 2002 tarihinde Pile köyünde düzenlenen ve köyümüzden yıllar önce bilinen nedenlerden ötürü göç etme zorunda kalan Rum köylülerimizle buluşup tanıştık. Ben doğmadan önce köyden gitmiş bu insanlarla konuşup kaynaştım. Bu güne kadar hayatta tatmadığım bir mutluluğu yaşadım. Onlar benim köylülerimdi ve bundan onur duydum. Bir an için sanki zaman tünelinden geçerek onların yaşadığı  dönemlere gittiğim  duygusuna kapıldım. Onlar da ayni duygular içerisinde idiler. Duygularımız bir ve ortaktı. Yüreklerindeki sevinç yüzlerine yansıyordu. Evlerini ve yerlerinin akibetini hiç sormamışlar, bize sadece komşularını ve arkadaşlarını sordular ve aradılar. Bundan ben çok etkilendim ve duygulandım. Yıllarca sonra birbirimize olan bağlılığımız yine canlanarak bizi oraya, toplantı yerine çekti.

Orda yaşadığım duyguları asla unutamıyacağım. Hala etkisindeyim. Bunları satırlarıma yansıtabilmişsem ve benim gibi düşünüp hissedenler olursa beni anlar. 

Tüm köylüme saygılarımla.

Fatma Hasan
10 Şubat 2002.

Fatma Gazi'nin "Köyüme Sesleniş" şiiri

 

Η αγαπημένη μου Λουρουτζίνα

Η Λουρουτζίνα βρίσκεται κατά μήκος του γεωγραφικού πλάτους όπου τα βουνά του Τροόδους λένε «στοπ» στη Μεσαορία.

Επισκέπτομαι τη Λουρουτζίνα πολύ συχνά. Η αγάπη μου για το χωριό μου είναι απέραντη. Τα αισθήματα μου για το χωριό μου δεν είναι δυνατό να εκφραστούν με λόγια.

Δυστυχώς, το χωριό μου έχει χάσει πολλά πράγματα μέσα στη δίνη του πολέμου. Πάνω από τα δυο τρίτα των κατοίκων του το έχουν εγκαταλείψει. Τα πιο πολλά απ’ τα σπίτια του έχουν γίνει ερείπια και τώρα έχει καταντήσει να μοιάζει μ’ ένα χωριό-φάντασμα. Κάτι τέτοιο δεν αρμόζει στη Λουρουτζίνα.

Οι καρδιές μας και οι ψυχές μας είναι γεμάτες με πάθος για τη Λουρουτζίνα. Μέσα από τις ιστοσελίδες αυτές, που είναι αφιερωμένες στο χωριό μας, ελάτε να ενώσουμε τις καρδιές μας και τις ψυχές μας για να κάνουμε τις φωνές μας ν’ ακουστούνε δυνατά.

Η αγάπη, η ειλικρίνεια και ο σεβασμός είναι η πεμπτουσία των αρχών που έχει ο Λουρουτζινιώτης. Αυτό διαφάνηκε και κατά τη συνάντηση που πραγματοποιήσαμε στην Πύλα, που οργανώθηκε με σκοπό την αποκατάσταση της επικοινωνίας μεταξύ των Τουρκοκυπρίων και των Ελληνοκυπρίων κατοίκων της Λουρουτζίνας, στα πλαίσια του προγράμματος των συγχωριανών. Συναντηθήκαμε και γνωριστήκαμε με τους χωριανούς μας Ελληνοκυπρίους που εξαναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το χωριό τους για πολύ γνωστούς λόγους.

Παρόλο που εγώ γεννήθηκα όταν είχε ήδη περάσει πολύς καιρός από τότε που οι άνθρωποι αυτοί φύγανε από το χωριό, το βρήκα πολύ εύκολο να κάνω φίλους και να μιλάμε μ’ αυτούς τους ανθρώπους. Αισθανόμουνα σαν να μην είχαμε χωρίσει ποτέ. Ένοιωθα μεγάλη χαρά και περηφάνεια που έβλεπα αυτούς τους ανθρώπους, γιατί ήταν χωριανοί μου. Κάποια στιγμή, μου φάνηκε σαν να είχα περάσει μέσα από ένα χρονικό τούνελ. Ανακάλυψα τον εαυτό μου να ζει στα χρόνια που είχαμε από πολύ καιρό αφήσει πίσω μας. Κι εκείνοι νοιώθανε το ίδιο. Διαπιστώσαμε πως τέτοια αισθήματα ήταν κοινά. Τα μάτια τους και τα πρόσωπα τους αντανακλούσαν τη χαρά και ευτυχία που βρέθηκαν μαζί μας. Δε ρωτούσανε τι απόγιναν τα σπίτια και οι περιουσίες τους. Ρωτούσανε μόνο για τους γείτονες και τους φίλους τους, και ψάχνανε να τους βρούνε. Αυτό με συγκίνησε πολύ βαθιά.

Ήτανε μόνο η αγάπη για το χωριό μας και τους χωριανούς μας που μας τράβηξε σε μια τέτοια συνάντηση μετά από όλα αυτά τα χρόνια. Και ήτανε για μένα ένα αξέχαστο γεγονός. Τα αισθήματα που ένοιωσα θα μείνουν για πάντα στην καρδιά μου και θα είναι πάντα το ίδιο ζωντανά όπως κι εκείνη την ημέρα.

Σ’ αυτό το μικρό κείμενο, προσπάθησα να εκφράσω τα αισθήματα και τις σκέψεις μου. Δεν ξέρω πόσο καλά τα κατάφερα. Αν όμως μπορέσω να ξαναζωντανέψω τα συναισθήματα των αληθινών Λουρουτζινιατών που θα το διαβάσουν, για να νοιώσουν κι εκείνοι όπως ένοιωσα κι εγώ, τότε είμαι βέβαιος ότι θα καταλάβουν τι προσπαθώ να εκφράσω.

Με τα χαιρετίσματα μου και το σεβασμό μου για όλους τους χωριανούς μου.

My beloved Louroujina

Louroujina is situated along the latitude where the Troudos Mountains say "Stop!" to Mesaoria.

I visit Louroujina very frequently. My love for my village is endless. It is impossible to put my feelings for my village into words

Unfortunately my village has lost many things in the whirlpool of war. More than two thirds of its population  left the village. Most of its houses turned into ruins and it now has the appearance of a ghost village. Louroujina does not deserve this.

Our hearts and our souls are filled with passion for Louroujina. Through these web pages created and dedicated to our village, let us unite in heart and soul in order to make our voices heard.

Love, honesty, and respect are the very essence of values a Louroujinian villager posseses. This was also manifested at the meeting we had at Pyla which was organised with the aim of bringing both the Cypriot Turks and Cypriot Greeks of Louroujina village together within the framework of the co-villagers project. We met and got acquianted with our fellow Cypriot Greek villagers who were forced to leave their village for well known reasons. 

Although I was born long after these people had left the village, it was very easy for me to become friends and talk with these people. I felt as if we had always known one another. I was very happy and honoured to have met these people, because they were my fellow villagers. For a moment I felt I had gone through a time tunnel. I found myself living in the years left behind long ago. They too felt the same. We found we shared the same feelings. Their eyes and their face reflected their happiness and joy at being together with us. They never asked what had happenned to their houses or property. They only asked about and looked for their old neighbours and friends. I was deeply touched by this.

It was only the love for our village and for our villagers which attracted us to this meeting after all these years. For me it was an  unforgettable event. The feelings I experienced will always be with me and will remain as vivid as that day.

I have tried to reflect my feelings and thoughts in this piece of writing. I don't know how successful I have been. If I have managed to stir the emotions of those true Louroujinians who have read this and feel the same way that I do, then, I am sure they will appreciate what I am trying to say.

With greetings and respect to all my fellow villagers.

Fatma Hasan
10 February 2002
Translation from Turkish: Soner Arifler

 

 

 
Copyright © 2000. Soner Arifler's Home Page. All rights reserved.
Last updated: 02/09/2002
http://arifler.mycyprus.net
e-mail: sarifler@mycyprus.net